Rozdział 2

-Dość! – pomyślałam. Nie mogę tak tylko leżeć i wylewać hektolitry łez w poduszkę. Przebrałam się w cieplejsze ciuchy i wyszłam z domu. Udałam się w stronę wypustów do rzeki. Lubię zawsze posiedzieć w takim miejscu, popatrzeć na stare miasto które znajduje się kilkaset metrów ode mnie, a przede wszystkim pomyśleć. Gdy już dochodziłam na miejsce zauważyłam, że ktoś tam siedzi. Dziwne, rzadko kiedy kogoś tam widuję. Mimo to nie wycofałam się i poszłam dalej. Z każdym krokiem coraz bardziej wydawało mi się, że poznaję tę osobę. Wiem! To Anna!

-Cześć.. – powiedziałam smutnym głosem i usiadłam obok jasnowłosej dziewczyny.

-Ooo Nikola, witaj! Jak się trzymasz? – odpowiedziała z zatroskaną miną.

-Wiesz.. Jak mogę czuć się po tym jak osoby, którym dotąd bezgranicznie ufałam cholernie mnie zraniły? – mówiłam to patrząc się na panoramę miasta.

-No tak, głupie pytanie, przepraszam.. – było widać, że się zasmuciła.

-Nie, nie to ja przepraszam.. Martwisz się, chcesz mi pomóc, a ja? Niezbyt miło Ci się odpłacam.

-Nic nie szkodzi. Rozumiem Twoje zachowanie. Musisz być załamana.

-Jak znalazłaś to miejsce? – powiedziałam po dłuższej chwili milczenia.

-Gdy przechodziłam pomyślałam, że musi to być fajne miejsce na przemyślenia. Niedaleko tutaj mam dom.

-Zawsze tu przychodzę gdy mam gorsze dni lub po prostu chcę pobyć sama i pomyśleć o danej sprawie.

-Czy ja Ci teraz przeszkadzam? Mogę sobie pójść. – powiedziała Anna

-Nie, wręcz przeciwnie. Cieszę się, że mam osobę z którą mogę zamienić kilka słów. Przyjaciół już nie mam, ojca nie znam od urodzenia, a mama wyjechała do pracy i wróci za jakiś czas.. Zimno się zrobiło, może przejdziemy się do mnie?

-Tak, jasne. Z chęcią dotrzymam Ci towarzystwa.

Ucieszyłam się, że Anna zgodziła się do mnie pójść. Bardzo fajnie mi się z nią rozmawiało. Polubiłam ją. Doszłyśmy do domu. Zrobiłam herbatę, jakieś kanapki i zaniosłam do mojego pokoju w którym czekała koleżanka.

-Wiesz.. Martwię się o Ciebie. Pamiętaj, że zawsze mogę Ci pomóc. Ty nie masz przyjaciół, ja też nie. I chciałabym Cię jakoś pocieszyć. Mój kuzyn jutro organizuje imprezę, wybierzesz się ze mną? – zaproponowała Anna.

-Jesteś kochana, dziękuję  Ci.  A co do imprezy to.. Nie wiem.. Nie mam za bardzo humoru.

-Oj, przestań! Chcę jakoś Cię rozweselić. Jutro przychodzę do Ciebie o 16, razem się uszykujemy i o 18 wychodzimy. Pasuje?

-Pasuje. – lekko się uśmiechnęłam.

1 Października, Piątek.

Zbliżała się godzina 16. Zaraz Anna powinna być u mnie, a ja jeszcze nie wybrałam sukienki.. Nie wiem w co się ubrać.. Oby ona jakoś mi pomogła. -*dryń, dryń*- moje przemyślenia przerwał dzwonek do drzwi. To zapewne Anna dobijała się do drzwi, poszłam jej otworzyć.

-Hej, świetnie wyglądasz! – Anna była ubraną w pastelowo-różową sukienkę, sięgała jej trochę przed kolana, miała krótki rękaw. Na nogach miała czarne szpilki, a włosy związane w wysokiego kucyka.

-Cześć, dziękuję. Muszę jeszcze się umalować. A Ty co, w dresie idziesz na imprezę? – zaśmiała się.

-Nie coś Ty, nie mam kompletnego pojęcia co założyć. Pomożesz mi coś wybrać, prawda?

-Tak, jasne, chodźmy!

Poszłyśmy do mojego pokoju. Otworzyłam moją szafę i pokazałam Annie moje sukienki. Kilka z nich bardzo jej się spodobało. W końcu wybrałyśmy czarną, krótką sukienkę. W tej wyglądałam najlepiej. Na nogi założyłam zwykłe baletki, nie miałam ochoty na szpilki. Następnie zrobiłyśmy sobie lekkie makijaże. Włosy wyprostowałam. Byłyśmy gotowe. Udałyśmy się do drzwi, aby wyjść na imprezę. 
___________________________________________________________________________

Bardzo dziękuję za dwa komentarze pod ostatnim postem. Jak myślicie czy Nika będzie dobrze bawiła się na imprezie? Wszystko w następnym rozdziale. :-) Zdradzę jeszcze, że w następnym rozdziale poznamy kogoś nowego. ;-)